Σε μια λεπτή διπλωματική ισορροπία εξελίσσεται η στάση της Άγκυρας στον κλιμακούμενο πόλεμο της Μέσης Ανατολής. Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά του Ισραήλ, χαρακτηρίζοντάς το ως τον «κύριο υπεύθυνο» για την κρίση, σε μια προσπάθεια της Τουρκίας να αυτοπτοβληθεί ως ο κύριος μεσολαβητής για την ειρήνη.
Παρά το γεγονός ότι η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και σύμμαχος των ΗΠΑ, έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να αποφύγει τα άμεσα πλήγματα από την Τεχεράνη, με την αντιαεροπορική ομπρέλα της Συμμαχίας να εξουδετερώνει τις ελάχιστες απόπειρες πυραυλικών επιθέσεων.
Ωστόσο, πίσω από τη ρητορική περί ειρήνης κρύβονται βαθύτεροι, κυνικοί υπολογισμοί του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν:
Οικονομικός στραγγαλισμός: Ο πόλεμος απειλεί με ολοκληρωτική καταστροφή την τουρκική οικονομία. Κάθε αύξηση της τιμής του πετρελαίου κατά 10 δολάρια επιβαρύνει το έλλειμμα της χώρας με δισεκατομμύρια, τη στιγμή που ο πληθωρισμός καλπάζει πάνω από το 30%. Ο Ερντογάν φοβάται ότι η ακρίβεια στα καύσιμα και τα τρόφιμα θα πυροδοτήσει κοινωνικές εξεγέρσεις, υπονομεύοντας τα σχέδιά του για πρόωρες εκλογές και μια τέταρτη θητεία.
Προσφυγικό και Κουρδικό: Η Άγκυρα τρέμει το ενδεχόμενο νέων προσφυγικών ροών από το Ιράν, καθώς η τουρκική κοινωνία δεν είναι πλέον διατεθειμένη να φιλοξενήσει επιπλέον εκατομμύρια πρόσφυγες. Ταυτόχρονα, ο μεγαλύτερος στρατηγικός φόβος είναι η ενδυνάμωση των Κούρδων. Η πιθανότητα χρησιμοποίησης κουρδικών ομάδων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ως χερσαία δύναμη κατά της Τεχεράνης αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για την Τουρκία, καθώς φοβάται τη δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής οντότητας στα σύνορά της, ανάλογης με αυτή της βόρειας Συρίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η διπλωματική εκστρατεία του Φιντάν στον μουσουλμανικό κόσμο δεν στοχεύει μόνο στην παύση των εχθροπραξιών, αλλά στην αποτροπή ενός αποτελέσματος που θα άφηνε την Τουρκία γεωπολιτικά εκτεθειμένη. Για τον Ερντογάν, η αποδυνάμωση του Ιράν είναι επιθυμητή μόνο αν δεν συνοδεύεται από την ενίσχυση του κουρδικού εθνικισμού ή την κατάρρευση της δικής του εγχώριας πολιτικής κυριαρχίας.