Η μυστηριώδης εξαφάνιση του Σαΐντ Ζιάντ, ενός από τα πιο προβεβλημένα «πρόσωπα» της Χαμάς στο Al Jazeera, για δύο εβδομάδες, έφερε στην επιφάνεια την έντονη παρασκηνιακή κρίση στις σχέσεις του Κατάρ με την τρομοκρατική οργάνωση.
Ο Ζιάντ, που συνήθιζε να εξυμνεί τη «τζιχάντ» από την πολυτέλεια των ξενοδοχείων της Ντόχα, φέρεται να συνελήφθη και να απειλείται με απέλαση στην Τουρκία, καθώς οι αναλύσεις του ευθυγραμμίζονταν προκλητικά με την ιρανική προπαγάνδα, αγνοώντας επιδεικτικά τις επιθέσεις της Τεχεράνης κατά του ίδιου του Κατάρ και των αμερικανικών βάσεων στο έδαφός του.
Η περίπτωση του Ζιάντ δεν είναι μεμονωμένη. Οι αρχές του Εμιράτου φαίνεται πως έχουν «βγάλει τα γάντια», προχωρώντας σε συλλήψεις εκατοντάδων ατόμων για κατασκοπεία υπέρ των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν και διασπορά φημών. Ακόμη και γιοι κορυφαίων στελεχών της Χαμάς, όπως ο Μπαρά Ραγιάν, κατήγγειλαν φυλακίσεις και βασανιστήρια επειδή υποστήριξαν δημόσια τις ιρανικές επιθέσεις. Το μήνυμα του Εμίρη Ταμίμ μπιν Χαμάντ αλ Θανί είναι σαφές: η φιλοξενία έχει όρια και η αχαριστία προς τη χώρα που χρηματοδοτεί τη Γάζα δεν θα γίνει πλέον ανεκτή.
Εσωτερικός διχασμός στη Χαμάς: Η σύγκρουση των δύο «Αξόνων»
Η πίεση του Κατάρ έχει βαθύνει το ρήγμα στο εσωτερικό της ηγεσίας της Χαμάς, η οποία παραμένει ακέφαλη μετά τις εξοντώσεις των Χανίγια και Σινουάρ. Η οργάνωση εμφανίζεται χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα:
Το Φιλοϊρανικό Μπλοκ: Υπό τους Χαλίλ αλ Χάγια και Ζαχέρ Τζαμπαρίν, οι οποίοι διατηρούν στενή επαφή με τη Δύναμη Κουντς. Πιστεύουν ότι η συμμαχία με την Τεχεράνη είναι η μόνη οδός για την ανασύνταξη των δυνάμεών τους, παρά τα τραγικά στρατηγικά λάθη της 7ης Οκτωβρίου.
Ο Άξονας Κατάρ-Τουρκίας: Υπό τους Χάλεντ Μασάλ και Μούσα Αμπού Μαρζούκ. Αυτή η πτέρυγα ασκεί έντονη κριτική στο «ρεύμα Σινουάρ», θεωρώντας ότι η απόλυτη εξάρτηση από το Ιράν οδήγησε στην καταστροφή των δυνατοτήτων της οργάνωσης στη Γάζα.
Παρά την ένταση, είναι αμφίβολο αν η ηγεσία της Χαμάς θα εγκαταλείψει σύντομα τη Ντόχα. Το Κατάρ εξακολουθεί να θεωρεί τη σχέση του με την οργάνωση ως ένα πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο που του επιτρέπει να διατηρεί τον ρόλο του διαμεσολαβητή, ενώ ταυτόχρονα τα κεφάλαιά του συνεχίζουν να ρέουν στη Γάζα για ανθρωπιστικά έργα.