Μια ανατροπή που πριν από λίγα χρόνια φάνταζε αδιανόητη συντελείται στη Συρία, καθώς η χώρα μετατρέπεται από κατεστραμμένο πεδίο εσωτερικής σύγκρουσης σε στρατηγικό εταίρο της Δύση, όπως αναφέρει η τουρκική έκδοση της DW.
Μετά την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024 από τον Αχμέντ Σάρα, η νέα ηγεσία αναδεικνύεται ως η μοναδική αξιόπιστη εναλλακτική λύση απέναντι στο κλειστό Στενό του Ορμούζ. Η Τεχεράνη και η Δύση βλέπουν πλέον στη Συρία τη «γέφυρα» που θα συνδέσει το πετρέλαιο του Κόλπου και του Ιράκ με την Ευρώπη, παρακάμπτοντας τον ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν.
Η νέα κυβέρνηση υιοθέτησε μια στάση ουδετερότητας στον πόλεμο του Ιράν, επιτρέποντας μάλιστα σιωπηρά τη χρήση του εναέριου χώρου της από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, γεγονός που οδήγησε στην άρση των κυρώσεων και την εισροή κεφαλαίων για την ανοικοδόμηση.
Τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία αυτού του εναλλακτικού διαδρόμου υλοποιήθηκαν με το άνοιγμα των συνόρων με το Ιράκ, επιτρέποντας τη μεταφορά πετρελαίου προς τα λιμάνια της Μεσογείου. Παράλληλα, το απόρρητο «Σχέδιο Μπάρακ» αποκαλύπτει αμερικανικά πλάνα για αγωγούς χιλιάδων χιλιομέτρων και οδικούς άξονες που θα ενώσουν τη Σαουδική Αραβία με την Ευρώπη μέσω συριακού εδάφους.
Στο πεδίο των τηλεπικοινωνιών, η Σαουδική Αραβία προτιμά πλέον τη Συρία για τη διέλευση οπτικών ινών προς την Ευρώπη αντί για το Ισραήλ, φοβούμενη ιρανικές δολιοφθορές στα υποθαλάσσια καλώδια. Αυτή η διπλωματική αντεπίθεση συνοδεύεται από ένα μπαράζ επαφών του Αχμέντ Σάρα σε Κόλπο και Ευρώπη, με την πρόσφατη επίσκεψή του στο Βερολίνο να επισφραγίζει την αλλαγή σελίδας και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εισηγείται την επανεκκίνηση των συμφωνιών συνεργασίας.
Παρά την αισιοδοξία, οι αναλυτές προειδοποιούν για τις τεράστιες προκλήσεις, καθώς η Συρία παλεύει ακόμη να καλύψει τις δικές της ενεργειακές ανάγκες και οι υποδομές της παραμένουν σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένες.
Το μεγάλο ερώτημα που παραμένει είναι αν η χώρα θα καταφέρει να εξελιχθεί σε έναν πραγματικό ενεργειακό κόμβο που θα καθορίζει τις τιμές και τις ροές, ή αν θα περιοριστεί στον ρόλο ενός απλού κράτους διέλευσης, απόλυτα εξαρτημένου από τη βούληση των εξωτερικών δυνάμεων.