Σε ανάλυσή του στους New York Times, ο καθηγητής Πολιτικής στο Bard College και συγγραφέας Ομάρ Γ. Ενκαρνασιόν υποστηρίζει ότι ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ έχει εξελιχθεί στον σημαντικότερο διεθνή πολιτικό αντίπαλο του Ντόναλντ Τραμπ, ενώ παράλληλα έχει καταφέρει να διατηρήσει την Ισπανία ως το τελευταίο ισχυρό προπύργιο της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη.
Όπως σημειώνει ο αρθρογράφος, τον περασμένο Απρίλιο κορυφαίες προσωπικότητες της παγκόσμιας προοδευτικής πολιτικής, ανάμεσά τους ο πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα, η πρόεδρος του Μεξικού Κλαούντια Σέινμπαουμ και ο πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Σίριλ Ραμαφόζα, συγκεντρώθηκαν στη Βαρκελώνη για να εκφράσουν τη στήριξή τους στη δημοκρατία και την πολυμέρεια απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς.
Σύμφωνα με τον Ενκαρνασιόν, η συγκέντρωση λειτούργησε ουσιαστικά και ως πολιτική επιβεβαίωση της διεθνούς παρουσίας του Σάντσεθ, ο οποίος έχει αναδειχθεί σε έναν από τους λίγους δυτικούς ηγέτες που συγκρούονται ανοιχτά με τον Ντόναλντ Τραμπ.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι, σε αντίθεση με άλλους ξένους ηγέτες που αποφεύγουν τη δημόσια αντιπαράθεση με τον Αμερικανό πρόεδρο, ο Ισπανός πρωθυπουργός έχει επιλέξει μια διαφορετική στρατηγική.
Μεταξύ άλλων, ο Σάντσεθ έχει επικρίνει αμερικανικές επιλογές εξωτερικής πολιτικής, αρνήθηκε τη χρήση αμερικανικών βάσεων στην Ισπανία για επιχειρήσεις στον πόλεμο με το Ιράν και ήταν ο μόνος ηγέτης του ΝΑΤΟ που αντιτάχθηκε δημόσια στις πιέσεις του Τραμπ για σημαντική αύξηση των στρατιωτικών δαπανών.
Παράλληλα, πρωτοστάτησε στην αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους και χαρακτήρισε τον πόλεμο στη Γάζα ως γενοκτονία, ενισχύοντας το προφίλ του ως ενός από τους πλέον συγκρουσιακούς Ευρωπαίους ηγέτες απέναντι στην πολιτική γραμμή της Ουάσιγκτον.
Ο Ενκαρνασιόν αναφέρεται επίσης στον όρο «Sanchismo», τον οποίο χρησιμοποιούν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Ισπανού πρωθυπουργού για να περιγράψουν ένα μοντέλο εξουσίας που – όπως υποστηρίζουν – στοχεύει κυρίως στη διατήρηση της πολιτικής κυριαρχίας.
Ο ίδιος ο αρθρογράφος απορρίπτει αυτή την ερμηνεία, υποστηρίζοντας ότι ο Σάντσεθ κατάφερε να επιβιώσει πολιτικά σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο για την ευρωπαϊκή κεντροαριστερά, συνδυάζοντας ιδεολογική ταυτότητα, πραγματισμό και έντονη πολιτική αντιπαράθεση.
Το άρθρο υπενθυμίζει ότι ο Σάντσεθ επέστρεψε στην ηγεσία των Ισπανών Σοσιαλιστών το 2017, πραγματοποιώντας περιοδεία σε όλη τη χώρα και απευθυνόμενος απευθείας στη βάση του κόμματος με έντονα αντισυστημικό λόγο.
Έναν χρόνο αργότερα, κατάφερε να ανατρέψει την κυβέρνηση του συντηρητικού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι μέσω πρότασης μομφής που συνδέθηκε με σκάνδαλα διαφθοράς.
Το 2023, μετά από πρόωρες εκλογές, προχώρησε σε αμφιλεγόμενη συμφωνία με Καταλανούς αυτονομιστές, παραχωρώντας αμνηστία σε πρόσωπα που συνδέονταν με το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του 2017.
Παρά τις έντονες αντιδράσεις από τη δεξιά αντιπολίτευση και τη δικαιοσύνη, ο Ενκαρνασιόν εκτιμά ότι η επιλογή αυτή λειτούργησε πολιτικά, καθώς ο Σάντσεθ διατήρησε την εξουσία και η υποστήριξη προς την ανεξαρτησία της Καταλονίας μειώθηκε αισθητά.
Σημαντικό μέρος της ανάλυσης αφιερώνεται επίσης στην οικονομική και κοινωνική πολιτική της κυβέρνησής του.
Σύμφωνα με το άρθρο, ο κατώτατος μισθός στην Ισπανία αυξήθηκε κατά 61% μεταξύ 2018 και 2025, ενώ εφαρμόστηκαν μεταρρυθμίσεις για τον περιορισμό των προσωρινών συμβάσεων εργασίας, τη μείωση της ανεργίας και την ενίσχυση της προστασίας γυναικών και ΛΟΑΤΚΙ ατόμων απέναντι στις διακρίσεις.
Παράλληλα, η κυβέρνηση Σάντσεθ αύξησε τη φορολογία για τα υψηλότερα εισοδήματα και προχώρησε σε οικονομική στήριξη εργαζομένων κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Ο αρθρογράφος σημειώνει ότι οι πολιτικές αυτές συνέβαλαν στην ισχυρή ανάκαμψη της ισπανικής οικονομίας, με τον Economist να χαρακτηρίζει την Ισπανία το 2024 ως την «καλύτερη οικονομία του ανεπτυγμένου κόσμου».
Ο Ενκαρνασιόν αναφέρεται ακόμη στις παρεμβάσεις του Σάντσεθ γύρω από τη δικτατορική κληρονομιά του Φρανθίσκο Φράνκο.
Το 2019 η κυβέρνησή του προχώρησε στην απομάκρυνση των λειψάνων του Φράνκο από την Κοιλάδα των Πεσόντων, ενώ το 2022 ψηφίστηκε ο Νόμος Δημοκρατικής Μνήμης, ο οποίος προβλέπει τον εντοπισμό και την εκταφή ομαδικών τάφων θυμάτων του ισπανικού εμφυλίου και της δικτατορίας.
Καταλήγοντας, ο αρθρογράφος εκτιμά ότι ο Πέδρο Σάντσεθ έχει πλέον αποκτήσει ιδιαίτερη διεθνή πολιτική βαρύτητα, καθώς παρουσιάζει – όπως υποστηρίζει – μια σαφή εναλλακτική πολιτική πρόταση απέναντι στον τραμπισμό.
Σύμφωνα με τον Ενκαρνασιόν, ο Ισπανός πρωθυπουργός επιχείρησε να διαφοροποιήσει την κεντροαριστερά από τη στρατηγική προσαρμογής στις θέσεις της δεξιάς και να διαμορφώσει ένα διαφορετικό μοντέλο διακυβέρνησης.