Η καθημερινή επιβίωση στην Κούβα έχει μετατραπεί σε έναν αδιάκοπο αγώνα ενάντια στην εξαθλίωση, καθώς οι κάτοικοι του νησιού έρχονται αντιμέτωποι με εξαντλητικές διακοπές ρεύματος που αγγίζουν ακόμη και τις 20 ώρες το εικοσιτετράωρο.
Ο Έλληνας μόνιμος κάτοικος Στέφανος Μακάκας περιγράφει μια δραματική πραγματικότητα όπου η έλλειψη καυσίμων, η οποία επιδεινώθηκε μετά την πτώση του Μαδούρο στη Βενεζουέλα, έχει παραλύσει πλήρως τις μεταφορές και τις βασικές υποδομές, αφήνοντας τα ράφια των σούπερ μάρκετ με ελάχιστη ποικιλία και τους πολίτες χωρίς πρόσβαση ακόμη και στο διαδίκτυο.
Η κρίση αυτή, που εντάθηκε μετά την πανδημία και την αυστηροποίηση της αμερικανικής πολιτικής, έχει φέρει τη χώρα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης.
Στο πολιτικό προσκήνιο, η ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ περί «απελευθέρωσης» του νησιού και η δήλωσή του ότι «θα έχει την τιμή να πάρει την Κούβα» έχουν πυροδοτήσει την οργισμένη αντίδραση του προέδρου Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ.
Ο Κουβανός ηγέτης, μέσω μηνυμάτων του, υπόσχεται «άφθαρτη αντίσταση» απέναντι σε οποιονδήποτε εξωτερικό εισβολέα, την ώρα που δημοσιεύματα των New York Times κάνουν λόγο για ωμές αμερικανικές απαιτήσεις περί άμεσης απομάκρυνσής του από την εξουσία.
Αν και ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Μάρκο Ρούμπιο έσπευσε να διαψεύσει τις πληροφορίες αυτές χαρακτηρίζοντάς τες αποκυήματα φαντασίας «τσαρλατάνων», η σκληρή γραμμή της Ουάσιγκτον παραμένει αδιαπραγμάτευτη.
Ο Ρούμπιο, ο οποίος ως γιος Κουβανών μεταναστών διατηρεί μια προσωπική ιδεολογική σύγκρουση με το καθεστώς της Αβάνας, απέρριψε τα τελευταία οικονομικά ανοίγματα της κουβανικής κυβέρνησης προς τη διασπορά ως απολύτως ανεπαρκή. Η πίεση του εμπάργκο συνεχίζει να λειτουργεί ως ασφυκτική θηλιά για την οικονομία του νησιού, ενώ το διπλωματικό θρίλερ εξελίσσεται σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές στην ιστορία των σχέσεων των δύο χωρών από την εποχή της επανάστασης του 1959.