Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να βρίσκονται σε κατάσταση στρατηγικής αμηχανίας, με την πολιτική της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στο Ιράν να συναντά ταυτόχρονα εσωτερικές αντιδράσεις και διεθνή αποστασιοποίηση.
Στο εσωτερικό, οι ενστάσεις εντείνονται ακόμη και στους κόλπους των θεσμών ασφαλείας. Η παραίτηση του Τζο Κεντ, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας, ανέδειξε σοβαρές διαφωνίες, καθώς –σύμφωνα με τις αναφορές– αμφισβήτησε ευθέως την ύπαρξη άμεσης απειλής από το Ιράν. Η εξέλιξη αυτή ερμηνεύεται ως ένδειξη ρήγματος μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και υπηρεσιών πληροφοριών.
Παράλληλα, πρωτοφανής ήταν και η στάση πρώην προέδρων των ΗΠΑ, οι οποίοι φέρονται να αποστασιοποιήθηκαν από ισχυρισμούς ότι στηρίζουν τη σημερινή στρατηγική, καταδεικνύοντας ευρύτερη δυσπιστία στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος.
Αρνητικό είναι και το κλίμα στην αμερικανική κοινή γνώμη, με δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η πλειονότητα των πολιτών δεν πείθεται για την αναγκαιότητα στρατιωτικής εμπλοκής, ενώ απορρίπτει σε μεγάλο βαθμό το ενδεχόμενο αποστολής χερσαίων δυνάμεων.
Σε διεθνές επίπεδο, οι πιέσεις της Ουάσιγκτον προς συμμάχους για συμμετοχή σε επιχειρήσεις στα Στενά του Ορμούζ δεν βρήκαν ουσιαστική ανταπόκριση. Χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο εμφανίζονται επιφυλακτικές, δίνοντας έμφαση στη διπλωματία και την αποκλιμάκωση αντί για στρατιωτική δράση.
Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Γερμανού υπουργού Άμυνας Μπόρις Πιστόριους, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι η κρίση δεν αφορά άμεσα την Ευρώπη, ενώ εντάσεις καταγράφηκαν και στις σχέσεις Ουάσιγκτον–Λονδίνου, με τον πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ να επιμένει σε γραμμή αποκλιμάκωσης.
Την ίδια ώρα, καταγράφεται σημαντική υποχώρηση της διεθνούς εικόνας των ΗΠΑ, ακόμη και σε παραδοσιακούς συμμάχους, γεγονός που υποδηλώνει ευρύτερη κρίση εμπιστοσύνης προς την αμερικανική ηγεσία.
H συνδυασμένη αυτή πίεση –εσωτερική και εξωτερική– αποδυναμώνει τον ρόλο των ΗΠΑ ως ηγετικής δύναμης και θέτει υπό αμφισβήτηση τη συνοχή του δυτικού συστήματος ασφάλειας. Το διακύβευμα πλέον δεν περιορίζεται στη διαχείριση της κρίσης με το Ιράν, αλλά αφορά τη συνολική αξιοπιστία της αμερικανικής στρατηγικής και τη θέση της χώρας στο διεθνές σύστημα.