Λίγες μόλις ημέρες μετά την επίσημη επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα, ο Ρώσος ομόλογός του, Βλαντίμιρ Πούτιν, προσγειώθηκε το απόγευμα της Τρίτης (19/5) στο Πεκίνο. Η επίσκεψη, η οποία συμπίπτει με την 25η επέτειο της Σινο-ρωσικής Συνθήκης Φιλίας, λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής και ενεργειακής αστάθειας λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Ο Πούτιν έτυχε θερμής υποδοχής στο αεροδρόμιο από τον Κινέζο Υπουργό Εξωτερικών, Γουάνγκ Γι, ενόψει της κρίσιμης διμερούς συνάντησης που θα έχει την Τετάρτη με τον Σι Τζινπίνγκ.
Σύμφωνα με αναλύσεις του διεθνούς Τύπου, η Μόσχα επιδιώκει να εκμεταλλευτεί την ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και την απειλή αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ, προκειμένου να κάμψει τις επιφυλάξεις του Πεκίνου και να ξεμπλοκάρει τη συμφωνία για τον γιγαντιαίο αγωγό φυσικού αερίου «Power of Siberia 2». Το έργο αυτό, μήκους 2.600 χιλιομέτρων, σχεδιάζεται να μεταφέρει 50 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου ετησίως από τη Σιβηρία στην Κίνα μέσω Μογγολίας, καλύπτοντας το 12% της κινεζικής κατανάλωσης και προσφέροντας στη Ρωσία μια κρίσιμη οικονομική σανίδα σωτηρίας μετά την κατάρρευση των εξαγωγών της προς την Ευρώπη.
Παρά το γεγονός ότι η Gazprom έχει καταθέσει μια άκρως ανταγωνιστική τιμολογιακή προσφορά με στόχο την επίτευξη συμφωνίας έως τον Σεπτέμβριο, οι διαπραγματεύσεις παραμένουν σκληρές. Αναλυτές επισημαίνουν ότι η σχέση των δύο χωρών είναι ασύμμετρη, με τη Ρωσία να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό οικονομικά και τεχνολογικά από την Κίνα μετά τις δυτικές κυρώσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Από την πλευρά του, το Πεκίνο, αν και αντιμετωπίζει τη Μόσχα ως στρατηγικό εταίρο απέναντι στην παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ, επιθυμεί να διατηρήσει μια ισορροπημένη στάση, αποφεύγοντας την υπερεξάρτηση από μία μόνο ενεργειακή πηγή και επιδιώκοντας να εμφανίζεται διεθνώς ως δύναμη σταθερότητας.
Παρά τις εσωτερικές ισορροπίες και τις διαφορές στην προσέγγιση της εξωτερικής τους πολιτικής, η σινο-ρωσική εταιρική σχέση χαρακτηρίζεται από υψηλή ανθεκτικότητα. Η ευελιξία του σχήματος, το οποίο λειτουργεί ως στρατηγική συνεργασία και όχι ως επίσημη στρατιωτική συμμαχία, επιτρέπει στις δύο δυνάμεις να παραβλέπουν τις όποιες διαφωνίες, να ενισχύουν τους εμπορικούς και κοινωνικούς τους δεσμούς και να διασφαλίζουν τα κοινά τους συμφέροντα σε έναν ολοένα και πιο πολυπολικό κόσμο.