Το αφήγημα της «σταθερότητας» και της «δημοκρατικής μετάβασης» στη νέα Συρία καταρρέει με πάταγο στα ερείπια των κουρδικών συνοικιών του Σέιχ Μάκσουντ και της Ασραφίγια στο Χαλέπι. Σύμφωνα με καταιγιστικές καταγγελίες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και αναφορές από πηγές πεδίου, οι πρώτες εβδομάδες του 2026 σημαδεύτηκαν από εκτεταμένες σφαγές, βίαιους εκτοπισμούς και μια ενορχηστρωμένη επιχείρηση εθνοκάθαρσης με σαφή κρατική καθοδήγηση από την Άγκυρα.
Η Τακτική της «Μάσκας»: Τούρκοι κομάντος με τζιχαντιστικές στολές
Η πραγματικότητα στο έδαφος ξεπερνά κάθε σενάριο ασύμμετρου πολέμου. Οι SDF καταγγέλλουν ότι οι δυνάμεις που σφάζουν Κούρδους αμάχους δεν είναι απλώς «άτακτοι εξτρεμιστές», αλλά επίλεκτες τουρκικές μονάδες (Bordo Bereliler) που επιχειρούν υπό τον μανδύα των τζιχαντιστών.
Πρόκειται για μια συνειδητή τακτική απόκρυψης ευθύνης (deniable operations): Τούρκοι αξιωματικοί και σύμβουλοι ασφαλείας δρουν στο πλευρό του λεγόμενου «Συριακού Εθνικού Στρατού» (SNA), φορώντας τις στολές των ισλαμιστών μισθοφόρων. Ο επαγγελματισμός, ο απόλυτος συγχρονισμός και η χρήση προηγμένων μέσων ηλεκτρονικού πολέμου που παρατηρείται στις επιθέσεις, καθιστούν σαφές ότι δεν πρόκειται για «πολιτοφυλακές», αλλά για τον τακτικό στρατό της Τουρκίας που εκτελεί συμβόλαια θανάτου.
Η «τζιχαντιστική διεθνής» και η αναβίωση του ISIS
Μια εφιαλτική διάσταση που αναδεικνύεται από κουρδικές και δυτικές πηγές είναι η εισαγωγή ξένων μαχητών από την Κεντρική Ασία και τον Καύκασο, οι οποίοι μεταφέρθηκαν από την Τουρκία για να ενισχύσουν τις γραμμές του μετώπου. Ταυτόχρονα, οι SDF καταγγέλλουν στοχευμένα χτυπήματα σε εγκαταστάσεις κράτησης, τα οποία οδήγησαν σε μαζικές αποδράσεις στελεχών του ISIS.
Αυτοί οι «απελευθερωμένοι» σφαγείς δεν εξαφανίζονται, αλλά επανεμφανίζονται στο πεδίο ως «πολλαπλασιαστές βίας», έχοντας πλέον λάβει μια άτυπη «νομιμοποίηση» από το νέο καθεστώς της Δαμασκού, λειτουργώντας ως η εμπροσθοφυλακή της Τουρκίας στη Μανμπίτζ, το Τελ Ριφάατ και το Κομπάνι.
Το «δώρο» της Δαμασκού και το σύμφωνο του Αυγούστου
Κεντρικός πυλώνας αυτού του σχεδίου είναι το μεταβατικό καθεστώς της Δαμασκού υπό τον Άχμεντ αλ-Σάρα (πρώην Γκολάνι). Η συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας Τουρκίας–Συρίας που υπεγράφη τον Αύγουστο του 2025 αποδεικνύεται το «πιστοποιητικό θανάτου» για την κουρδική αυτονομία.
- Η Δαμασκός λειτουργεί ως πολιτικό πλυντήριο των τζιχαντιστών.
- Παρέχει πλήρη εναέριο χώρο στα τουρκικά drones (Bayraktar/Akinci) για να βομβαρδίζουν υποδομές αμάχων.
- Συντονίζει τις κινήσεις της με την τουρκική ΜΙΤ, καθιστώντας τον αλ-Σάρα άμεσο συνεργό στην εθνοκάθαρση.
Ισραηλινές προειδοποιήσεις: Ένα τζιχαντιστικό προτεκτοράτο
Αναλυτές ασφαλείας στο Ισραήλ κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι η διαμόρφωση αυτού του «Σουνιτικού Τόξου» στη βόρεια Συρία με τουρκική σφραγίδα αποτελεί στρατηγική απειλή για όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Η Ιερουσαλήμ εκτιμά ότι το μοντέλο «Αλ-Σάρα» αποτελεί το blueprint για τη νομιμοποίηση τζιχαντιστικών δικτυώσεων, με την Τουρκία να λειτουργεί ως ο κεντρικός κόμβος (hub) αυτής της νέας αρχιτεκτονικής τρόμου.
Η στάση της Δύσης: Διπλωματική ομηρία
Ενώ το αίμα ρέει, η Ουάσιγκτον παραμένει εγκλωβισμένη σε μια πολιτική «αυτοσυγκράτησης». Ο Αμερικανός απεσταλμένος Τομ Μπάρακ εμφανίζεται στη Δαμασκό ως διαμεσολαβητής, την ώρα που η Άγκυρα επιταχύνει τις εκκαθαρίσεις. Για τους Κούρδους, η εικόνα είναι σαφής: η Δύση θυσιάζει τους μόνους αξιόπιστους συμμάχους της κατά του ISIS στον βωμό των γεωπολιτικών ισορροπιών με την Τουρκία.
Η Τουρκία του 2026 δεν ανέχεται απλώς την τζιχαντιστική βία· τη σχεδιάζει, τη χρηματοδοτεί και τη χρησιμοποιεί ως εργαλείο γεωπολιτικής επιβολής. Η πραγματικότητα που διαμορφώνεται στη Συρία αφορά το αν η διεθνής κοινότητα θα αποδεχθεί, σιωπηρά, ότι η τρομοκρατία μπορεί να «εξαγνιστεί» όταν φοράει τη στολή ενός μισθοφορικού μηχανισμού ενός κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.
Το Χάος δεν είναι πια παρενέργεια· είναι το Σχέδιο..!