Η ιστορία της Washington Post γράφτηκε με μελάνι που αψηφούσε την εξουσία, όμως η νέα της σελίδα βάφεται με το «αίμα» των απολύσεων. Δώδεκα χρόνια μετά την εξαγορά της από τον Τζεφ Μπέζος έναντι 250 εκατομμυρίων δολαρίων, η εφημερίδα που γκρέμισε τον πρόεδρο Νίξον βιώνει μια πρωτοφανή εκκαθάριση.
Περισσότεροι από 300 δημοσιογράφοι —το ένα τρίτο του συνολικού δυναμικού— απολύθηκαν εν μια νυκτί, σε μια κίνηση που χαρακτηρίστηκε ως βάναυσο πλήγμα για την ανεξάρτητη ενημέρωση.
Μια απόλυση μέσα στις φλόγες του πολέμου
Η σκληρότητα των περικοπών αποτυπώνεται στην ιστορία της Λίζι Τζόνσον. Η πολεμική ανταποκρίτρια, που κάλυπτε τη μάχη στο μέτωπο της Ουκρανίας γράφοντας με μολύβι γιατί το μελάνι πάγωνε στο πολικό ψύχος του Κιέβου, έμαθε ότι απολύεται μέσω email την ώρα που βρισκόταν στο πεδίο. Η διοίκηση της εφημερίδας επέλεξε την ψυχρή τεχνολογία των τηλεδιασκέψεων για να ανακοινώσει το τέλος ολόκληρων τμημάτων, όπως του αθλητικού, των βιβλίων και των ξένων ανταποκριτών, με τον διευθύνοντα σύμβουλο Γουίλ Λιούις να μην εμφανίζεται καν στην οθόνη.
Από το «Βαθύ Λαρύγγι» στη στενή σχέση με τον Τραμπ
Η αντίθεση με το παρελθόν είναι χαοτική. Τη δεκαετία του '70, υπό τη διεύθυνση του Μπεν Μπράντλι και την εκδότρια Κάθριν Γκράχαμ, η Post στάθηκε όρθια απέναντι στον Λευκό Οίκο:
Pentagon Papers: Δημοσίευσε τα απόρρητα έγγραφα παρά τις απειλές για προδοσία.
Σκάνδαλο Watergate: Χάρη στην έρευνα των Γούντγουορντ και Μπέρνστιν και την πηγή «Βαθύ Λαρύγγι» (Μαρκ Φελτ), οδήγησε τον Ρίτσαρντ Νίξον σε παραίτηση.
Κληρονομιά: Κέρδισε 70 βραβεία Πούλιτζερ, χτίζοντας έναν μύθο αδιαλλαξίας απέναντι στην εξουσία.
Το τέλος της δημοσιογραφίας ως λειτούργημα;
Σήμερα, η πλάστιγγα φαίνεται να έχει γείρει οριστικά υπέρ των επιχειρηματικών συμφερόντων. Ο Τζεφ Μπέζος, με περιουσία που αγγίζει τα 250 δισ. δολάρια, κατηγορείται ότι θυσιάζει το κύρος της Post στον βωμό των «δουλειών» και της στρατηγικής του σχέσης με τον Ντόναλντ Τραμπ. Για τον δεύτερο πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο, η εφημερίδα που κάποτε έλεγχε τους ισχυρούς φαίνεται να αποτελεί πλέον ένα αναλώσιμο περιουσιακό στοιχείο. Η απόλυση ακόμη και του βετεράνου Μάρτιν Βάιλ, που βρισκόταν στην εφημερίδα από τη νύχτα της διάρρηξης στο Watergate, συμβολίζει με τον πιο οδυνηρό τρόπο ότι για τη νέα ιδιοκτησία, η ιστορία δεν έχει καμία αξία μπροστά στο κέρδος.