Η απόφαση της Άγκυρας να παρατείνει τη στρατιωτική της παρουσία στη Λιβύη έως το 2027 επισφραγίζει τη μετατροπή της χώρας σε στρατηγική βάση της Τουρκίας στη Βόρεια Αφρική. Σύμφωνα με ανάλυση στο Middle East Forum, η σχέση που ξεκίνησε το 2019 με την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας στην Τρίπολη έχει εξελιχθεί σε έναν μόνιμο μηχανισμό προώθησης των τουρκικών συμφερόντων.
Η χρήση των drones Bayraktar TB2 δεν αποτέλεσε μόνο στρατιωτικό πλεονέκτημα για τη δυτική Λιβύη, αλλά και το όχημα για την επιβολή του ανυπόστατου τουρκολιβυκού μνημονίου, το οποίο αμφισβητεί τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας, της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ.
Η τουρκική στρατηγική εστιάζει στον έλεγχο των ενεργειακών ροών προς την Ευρώπη και στη διατήρηση της μετανάστευσης ως διαπραγματευτικού χαρτιού απέναντι στην Ε.Ε. Την ίδια στιγμή, εκφράζονται ανησυχίες για την ενσωμάτωση ισλαμιστικών πολιτοφυλακών στον κρατικό μηχανισμό της Τρίπολης, με την Άγκυρα να λειτουργεί ως εκπαιδευτής και προμηθευτής όπλων, αποκομίζοντας δισεκατομμύρια από εξοπλιστικά συμβόλαια.
Στον αντίποδα, η ανατολική Λιβύη, με επίκεντρο τη Βεγγάζη, παρουσιάζει ένα διαφορετικό μοντέλο διακυβέρνησης. Με την παραγωγή πετρελαίου να αγγίζει επίπεδα ρεκόρ το 2025 (1,37 εκατ. βαρέλια ημερησίως), οι τοπικές αρχές φαίνεται να επενδύουν τα έσοδα σε μεγάλα έργα υποδομής, όπως το νέο διεθνές αεροδρόμιο Benina, αντί για τη χρηματοδότηση ενόπλων ομάδων.
Η Δύση καλείται να επανεκτιμήσει τη στάση της. Η μονομερής υποστήριξη προς την Τρίπολη ενδέχεται να τροφοδοτεί την αστάθεια και τον τουρκικό επεκτατισμό, ενώ το μοντέλο σταθερότητας και ανάπτυξης που αναδύεται στην Ανατολική Λιβύη θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ρεαλιστικό αντίβαρο για την αποκατάσταση της ισορροπίας στη Μεσόγειο.