Η σύγκρουση στο Ιράν εγκλωβίζεται πλέον σε μια προβλέψιμη «παγίδα κλιμάκωσης», μετατρέποντας αυτό που ξεκίνησε ως μια περιορισμένη επιχείρηση κατά του καθεστώτος σε έναν οριζόντια επεκτεινόμενο περιφερειακό πόλεμο.
Παρά την ένταση, το κεντρικό ερώτημα δεν είναι αν βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση, αλλά αν υπάρχουν οι συστημικές συνθήκες για τη μετατροπή αυτής της κρίσης σε έναν γενικευμένο παγκόσμιο πόλεμο. Η ιστορία δείχνει ότι οι ηγέτες συχνά ξεκινούν πολέμους προσδοκώντας ταχεία επικράτηση, μόνο και μόνο για να βρεθούν αντιμέτωποι με εξαντλητικές συγκρούσεις όπου η οικονομική αντοχή υπερτερεί της αρχικής στρατιωτικής επιτυχίας.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται να παρασύρθηκε από μια ψευδαίσθηση ατρωσίας, η οποία ενισχύθηκε από την ταχεία επικράτηση στον «Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών» και τη σύλληψη του Μαδούρο.
Αυτή η αυτοπεποίθηση οδήγησε στην υποτίμηση των κινδύνων που εγκυμονεί μια στρατηγική ακέφαλης ηγεσίας, οδηγώντας μοιραία στον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πετρελαίου.
Η Τεχεράνη, σε μια απέλπιδα προσπάθεια επιβίωσης, απαντά με μια στρατηγική δυσανάλογης φθοράς, στοχεύοντας αμερικανικές βάσεις και κρίσιμες υποδομές των γειτονικών κρατών, με σκοπό να μετατρέψει την αμερικανική παρέμβαση σε ένα δυσβάσταχτο παγκόσμιο πρόβλημα.
Η τρέχουσα κρίση δεν αντανακλά τις συνθήκες που παρήγαγαν τους προηγούμενους παγκόσμιους πολέμους, αλλά τη νέα πραγματικότητα της πολυπολικής γεωπολιτικής, όπου ο κατακερματισμός αντικαθιστά τις συμπαγείς συμμαχίες.
Σε αντίθεση με το 1914 ή το 1939, το σημερινό διεθνές σύστημα στερείται των άκαμπτων συμμαχικών δομών που μετέτρεπαν μια τοπική ανάφλεξη σε συστημικό όλεθρο. Το ΝΑΤΟ εμφανίζεται ανίκανο να προσφέρει μια ενιαία απάντηση, ενώ οι ΗΠΑ αμφισβητούν ανοιχτά την αξία της συμμαχικής δέσμευσης.
Αυτή η κατάρρευση της συνοχής σηματοδοτεί την επιστροφή της Ευρώπης σε μια κατάσταση στρατηγικής ασυμβατότητας.
Παράλληλα, ο λεγόμενος «άξονας» του Ιράν αποδεικνύεται ανίσχυρος, με την Κίνα να τηρεί στάση αναμονής και τη Ρωσία να παραμένει εγκλωβισμένη στο ουκρανικό μέτωπο, αποφεύγοντας περαιτέρω διασπορά δυνάμεων.
Η σύγκρουση αυτή αναδεικνύει τελικά τη δύση της αμερικανικής μονοπολικότητας. Η αδυναμία της Ουάσιγκτον να προστατεύσει τις υποδομές των συμμάχων της ή να διασφαλίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα κλονίζει την αξιοπιστία της αποτροπής παγκοσμίως, από τη Μέση Ανατολή έως την Ταϊβάν.
Ενώ οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι εξαντλούν τα στρατηγικά τους αποθέματα πετρελαίου βασισμένοι σε κούφιες υποσχέσεις για έναν σύντομο πόλεμο, αναδύονται εναλλακτικές λύσεις όπως το «πετρο-γουάν»
. Το Ιράν, αντί να καταρρεύσει, ενισχύει τον εθνικισμό του και προωθεί το πυρηνικό του πρόγραμμα, ωθώντας τις περιφερειακές δυνάμεις να αναζητήσουν στρατηγική αυτονομία έξω από την αμερικανική ομπρέλα προστασίας.