Η τρέχουσα σύγκρουση στο Ιράν δεν αποτελεί απλώς έναν ακόμα πόλεμο στον Κόλπο, αλλά μια προειδοποίηση για την ίδια την Ευρώπη, καθώς μετατρέπεται από περιφερειακή διαμάχη σε άμεση επίθεση στις παγκόσμιες ενεργειακές αρτηρίες. Οι επιθέσεις εναντίον κρίσιμων υποδομών στη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα λειτουργούν ως πρότυπο για το τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Η Ευρώπη, ωστόσο, παραμένει εγκλωβισμένη στην ψευδαίσθηση ότι η απόσταση την προστατεύει, την ώρα που διαθέτει ευάλωτα δίκτυα ενέργειας, λιμάνια και ανεπαρκή αντιπυραυλική άμυνα σε σύγκριση με τις χώρες του Κόλπου που έχουν ήδη θωρακιστεί.
Στο επίκεντρο αυτής της γεωπολιτικής ανησυχίας βρίσκεται η Τουρκία, η οποία σύμφωνα με αναλυτές αποτελεί μεγαλύτερο δομικό κίνδυνο για την Ευρώπη από ό,τι το Ιράν για τον Κόλπο. Η Άγκυρα δεν λειτουργεί πλέον ως περιορισμένος σύμμαχος του ΝΑΤΟ, αλλά χρησιμοποιεί τη Συμμαχία ως δομή πρόσβασης για να ενισχύσει τη δική της στρατιωτική ισχύ.
Ενώ οι Βρυξέλλες επιμένουν να αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως ζωτικό εταίρο, η πραγματικότητα δείχνει μια χώρα που αναπτύσσει πυραυλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς, όπως οι πύραυλοι Cenk και Tayfun, επεκτείνει τον στόλο των drones της και προχωρά σε πυρηνικές υποδομές, την ώρα που διατηρεί ενεργό το casus belli κατά της Ελλάδας.
Το χάσμα μεταξύ της ευρωπαϊκής ρητορικής και της τουρκικής στρατηγικής είναι χαώδες, καθώς η ευθυγράμμιση της Άγκυρας με την εξωτερική πολιτική της ΕΕ αγγίζει μόλις το 4%.
Η Τουρκία προετοιμάζεται πυρετωδώς για την «εποχή των πυραύλων», θωρακίζοντας τις βάσεις της και διασπείροντας τους εκτοξευτές της, ενώ η Ευρώπη παραμένει εκτεθειμένη. Οι διεθνείς συνθήκες και τα άρθρα περί συλλογικής άμυνας αποδεικνύονται ανεπαρκή μπροστά σε υβριδικές απειλές και πλήγματα σε ενεργειακούς κόμβους που μπορούν να παραλύσουν την ευρωπαϊκή οικονομία μέσα σε λίγες ημέρες, προκαλώντας κοινωνική αστάθεια.
Σε αυτό το σκηνικό, η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν τα μοναδικά κράτη της πρώτης γραμμής που προετοιμάζονται για το σενάριο ενός πλήγματος τουρκικής προέλευσης.
Με επενδύσεις δισεκατομμυρίων σε προηγμένα συστήματα αεράμυνας, όπως η «Ασπίδα του Αχιλλέα» και το ισραηλινό Barak MX, η Αθήνα και η Λευκωσία χτίζουν μια αποτρεπτική αρχιτεκτονική που η υπόλοιπη Ευρώπη εξακολουθεί να αγνοεί.
Ωστόσο, μια ενδεχόμενη επίθεση στα ελληνικά αεροδρόμια ή τα κυπριακά λιμάνια δεν θα είναι μόνο τοπικό πρόβλημα, αλλά θα διακόψει τις ροές φυσικού αερίου και το εμπόριο για ολόκληρη την ήπειρο. Η Ευρώπη οφείλει να αντιληφθεί ότι η πιο επικίνδυνη απειλή δεν είναι αυτή που φοβάται περισσότερο, αλλά αυτή που εξακολουθεί να αποκαλεί «εταίρο» ενώ βρίσκεται ήδη εντός του συστήματός της.