Σε μια κίνηση που προκαλεί διεθνή ανησυχία και χαρακτηρίζεται από το Κίεβο ως πράξη «επιθετικής αναρχίας», το ρωσικό Κοινοβούλιο ενέκρινε νομοσχέδιο-σταθμό που παρέχει στον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν την πλήρη νομική κάλυψη να διατάσσει στρατιωτικές επεμβάσεις σε ξένα κράτη.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του POLITICO, η νέα νομοθεσία δίνει στη Μόσχα το δικαίωμα να αναπτύσσει στρατεύματα εκτός συνόρων με την επίσημη αιτιολογία της προστασίας Ρώσων πολιτών οι οποίοι αντιμετωπίζουν διώξεις, έρευνες ή κακοποίηση από ξένα δικαστήρια και διεθνείς οργανισμούς.
Ο Πρόεδρος της Κρατικής Δούμας, Βιατσεσλάβ Βολόντιν, υποστήριξε ότι η δυτική δικαιοσύνη λειτουργεί πλέον ως «κατασταλτική μηχανή», καθιστώντας αναγκαία τη λήψη κάθε μέτρου για την προστασία των Ρώσων στο εξωτερικό.
Η ρητορική αυτή αναβιώνει τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε το Κρεμλίνο για να δικαιολογήσει την εισβολή στην Ουκρανία το 2022, επικαλούμενο τότε την ανάγκη προστασίας των ρωσόφωνων πληθυσμών. Από την πλευρά του, το Κίεβο καταγγέλλει ότι η νέα νομοθεσία αποτελεί μια προσπάθεια ομαλοποίησης του ρωσικού επεκτατισμού.
Ο εκπρόσωπος του ουκρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Χεόρχι Τίκχι, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι ο Πούτιν ουσιαστικά παραδέχεται πως η επιθετικότητα έχει μετατραπεί σε επίσημο κανόνα της κρατικής πολιτικής της Ρωσίας, μετατρέποντας τη Δούμα σε ένα «εργοστάσιο νομιμοποίησης» κατοχών και τρομοκρατίας.
Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια χρονική στιγμή που οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών χαρακτηρίζουν τη Ρωσία ως άμεση απειλή για το ΝΑΤΟ. Αξιωματούχοι της άμυνας στην Ευρώπη εκφράζουν φόβους ότι η Μόσχα μπορεί να εκμεταλλευτεί την τρέχουσα διετία ως την ιδανική ευκαιρία για να δοκιμάσει τη συνοχή της Δυτικής Συμμαχίας.
Το «παράθυρο» αυτό θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνο όσο η Ευρώπη καθυστερεί να αναπτύξει τις στρατιωτικές της ικανότητες και το πολιτικό σκηνικό στις ΗΠΑ παραμένει ρευστό. Η προειδοποίηση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι οι χώρες της Βαλτικής θα μπορούσαν να είναι ο επόμενος στόχος αποκτά πλέον νέα βαρύτητα, με το νέο νομοσχέδιο να θεωρείται η επίσημη σφραγίδα της περαιτέρω στρατιωτικοποίησης της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής.