Η Τουρκία επιχειρεί να ανακτήσει, όπως εκτιμά, «χαμένο έδαφος» στο πλαίσιο του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», υιοθετώντας ολοένα και πιο επιθετική στάση με στόχο να ανακόψει εξελίξεις που θεωρεί εις βάρος των συμφερόντων της. Παράλληλα, επιδιώκει να επιβάλει τους σχεδιασμούς της στην ευρύτερη περιοχή, αξιοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο.
Από τις κινήσεις της καθίσταται σαφές ότι η Άγκυρα προσπαθεί συστηματικά να υπονομεύσει τις συνεργασίες Λευκωσίας και Αθήνας, επιδιώκοντας να ανατρέψει τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο και να «ξαναμοιράσει την τράπουλα» με όρους που η ίδια υπαγορεύει. Στο πλαίσιο αυτό, υιοθετεί τακτική έντασης και πίεσης, όχι μόνο απέναντι σε Κύπρο και Ελλάδα, αλλά και προς τρίτες χώρες της περιοχής.
Παρά τη διαρκή προβολή της στρατιωτικής της ισχύος, η τουρκική στάση αποπνέει εκνευρισμό και μια υποβόσκουσα ανασφάλεια, η οποία φαίνεται να τροφοδοτεί την επιθετική ρητορική και πρακτική της.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει η Άγκυρα στη Συρία, ασκώντας πιέσεις στη Δαμασκό για την επίσπευση συνομιλιών με αντικείμενο την ενεργειακή συνεργασία και τις έρευνες υδρογονανθράκων. Η τουρκική επιδίωξη για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών με τη Συρία επανέρχεται, ιδίως μετά τη συμφωνία Κυπριακής Δημοκρατίας – Λιβάνου, την οποία η Τουρκία θεωρεί ότι υπονομεύει τους σχεδιασμούς της. Παρά τις τουρκικές πιέσεις, η συριακή πλευρά εμφανίζεται πιο επιφυλακτική, ιδίως μετά τη σταδιακή ενίσχυση των σχέσεών της με τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία.
Η Άγκυρα εκτιμά ότι μια συμφωνία με τη Συρία θα μπορούσε να ανατρέψει υφιστάμενες οριοθετήσεις και να πλήξει τις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Αίγυπτο, τον Λίβανο και το Ισραήλ. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η τουρκική πρόταση για περιφερειακή διάσκεψη στην Ανατολική Μεσόγειο, με συμμετοχή και του ψευδοκράτους, ιδέα που αντιμετωπίζεται με επιφυλάξεις από τη Λευκωσία και τις γειτονικές χώρες.
Στο Κυπριακό, η κατοχική δύναμη εμφανίζεται πρόθυμη να συμμετάσχει σε διαδικασίες, χωρίς ωστόσο να μετακινείται από τη θέση περί λύσης δύο κρατών. Παράλληλα, στο πεδίο, καταγράφεται αύξηση μικρών αλλά ελεγχόμενων εντάσεων, κυρίως εντός της νεκρής ζώνης, με στόχο τη δημιουργία τετελεσμένων και την άσκηση πίεσης.
Στα ελληνοτουρκικά, η περίοδος των «ήρεμων νερών» φαίνεται να κλείνει, με την Άγκυρα να επανέρχεται σε πρακτικές παραβιάσεων και σκληρότερη ρητορική. Η ενόχληση της τουρκικής ηγεσίας από τις γεωπολιτικές πρωτοβουλίες Ελλάδας και Κύπρου, αλλά και από τις τριμερείς συνεργασίες τους, αποτυπώθηκε και στο πρόσφατο μήνυμα του Ταγίπ Ερντογάν.
Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ επιδιώκουν μια εύθραυστη συνύπαρξη Τουρκίας και Ισραήλ στην περιοχή, προκειμένου να διευκολυνθούν οι αμερικανικοί σχεδιασμοί. Παρά τη ρητορική προσέγγιση Τραμπ – Ερντογάν, η Τουρκία παραμένει εκτός του προγράμματος F-35 και υπό καθεστώς κυρώσεων.
Στο Κυπριακό, η τουρκική πλευρά φαίνεται να επιλέγει τη στρατηγική της καθυστέρησης, μεταθέτοντας ουσιαστικές εξελίξεις για μετά το τέλος της κυπριακής Προεδρίας της Ε.Ε. Οι επαφές σε τεχνικό επίπεδο συνεχίζονται, με επίκεντρο τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, ωστόσο οι πολιτικές αποφάσεις παραμένουν «παγωμένες».
Το επόμενο διάστημα αναμένεται αυξημένη κινητικότητα και σε επίπεδο ΟΗΕ, με ενημερώσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας και ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, ενώ κρίσιμη θεωρείται και μια ενδεχόμενη νέα συνάντηση των ηγετών των δύο κοινοτήτων, η οποία θα καθορίσει τα επόμενα βήματα της διαδικασίας.