Η στρατιωτική σύγκρουση στο Ιράν, μετά τις δύο πρώτες εβδομάδες επιχειρήσεων, αναδεικνύει μια ξεκάθαρη υπεροχή των δυνάμεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ, ωστόσο η τελική έκβαση παραμένει αβέβαιη.
Σύμφωνα με την ανάλυση του Μπρετ ΜακΓκερκ στο CNN, η Τεχεράνη επιχειρεί να ισοσκελίσει την ήττα της στο πεδίο των τακτικών μαχών χρησιμοποιώντας εναλλακτικές μορφές κλιμάκωσης.
Ενώ στην κάθετη κλιμάκωση, δηλαδή στις απευθείας στρατιωτικές αναμετρήσεις, το Ιράν χάνει συνεχώς έδαφος με φθίνουσα αποτελεσματικότητα, προσπαθεί να διευρύνει το μέτωπο οριζόντια, επιτιθέμενο σε γειτονικές χώρες όπως η Ιορδανία και η Τουρκία. Ο στόχος αυτής της τακτικής είναι να εξαναγκαστούν οι χώρες της περιοχής να πιέσουν την Ουάσιγκτον για πρόωρο τερματισμό του πολέμου, μια προσπάθεια που μέχρι στιγμής αποτυγχάνει, καθώς οι γείτονες του Ιράν συσπειρώνονται εναντίον του.
Το πραγματικό πλεονέκτημα της Τεχεράνης εντοπίζεται στην ασύμμετρη κλιμάκωση, όπου χρησιμοποιεί τη γεωγραφική της θέση για να στραγγαλίσει την παγκόσμια οικονομία μέσω του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ.
Η ηγεσία του Ιράν ποντάρει στο ότι η οικονομική δολιοφθορά και η πίεση στις αγορές ενέργειας θα αναγκάσουν τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να διακόψει την εκστρατεία πριν την ολοκλήρωσή της.
Η αντιμετώπιση αυτής της απειλής απαιτεί τη συγκρότηση μιας ισχυρής διεθνούς ναυτικής συμμαχίας, παρόμοιας με εκείνη που προστατεύει την Ερυθρά Θάλασσα από τους Χούθι.
Η δημιουργία μιας τέτοιας συμμαχίας προσκρούει ωστόσο σε σημαντικά νομικά και πολιτικά εμπόδια. Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ χρειάζονται μια στέρεη νομική βάση, όπως το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών για συλλογική αυτοάμυνα, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αποστολή δυνάμεων στο εξωτερικό.
Παράλληλα, οι πολιτικές εντάσεις μεταξύ της κυβέρνησης Τραμπ και παραδοσιακών εταίρων, όπως η Βρετανία και η Δανία, δυσχεραίνουν τη συνεργασία, καθώς οι ηγέτες αυτών των χωρών καλούνται να ρισκάρουν τη ζωή του προσωπικού τους σε έναν πόλεμο για τον οποίο δεν ερωτήθηκαν εξαρχής.
Επιπλέον, η στρατιωτική οργάνωση μιας τέτοιας δύναμης είναι επίπονη και απαιτεί αυστηρούς κανόνες εμπλοκής, τους οποίους ορισμένες χώρες, όπως η Γαλλία, προτιμούν να διαχειρίζονται αυτόνομα αντί να υπάγονται σε αμερικανική διοίκηση. Παρά τις δυσκολίες, η διεθνοποίηση της απάντησης στο Ορμούζ κρίνεται απαραίτητη για τη σταθεροποίηση των αγορών και την αποστολή ενός σαφούς μηνύματος στο Ιράν.
Αν η Ουάσιγκτον δεν καταφέρει να κινητοποιήσει τους συμμάχους της την επόμενη εβδομάδα, η Τεχεράνη ενδέχεται να διατηρήσει το ασύμμετρο πλεονέκτημά της, υπονομεύοντας τις στρατιωτικές επιτυχίες που έχουν επιτευχθεί μέχρι τώρα στο πεδίο της μάχης.