Σε μια κρίσιμη καμπή βρίσκεται η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, με τον Ντόναλντ Τραμπ να δηλώνει συγκρατημένα αισιόδοξος για μια πιθανή κατάπαυση του πυρός.
Παρά την αποδυνάμωση του ιρανικού καθεστώτος, ο Αμερικανός πρόεδρος σημειώνει ότι η Τεχεράνη «πλησιάζει» στις αμερικανικές απαιτήσεις, αν και το οριστικό κλείσιμο μιας συμφωνίας παραμένει μια εξαιρετικά σύνθετη εξίσωση.
Η στρατηγική απόκλιση Ουάσιγκτον - Τελ Αβίβ: Ενώ ο Τραμπ αναζητά μια διέξοδο για να περιορίσει το πολιτικό και οικονομικό κόστος που πλήττει τη βάση του, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου εμφανίζεται διατεθειμένος να τραβήξει το σχοινί στα άκρα. Το Ισραήλ ζητά «μερικές εβδομάδες ακόμη» για να επιβάλει έναν μόνιμο μηχανισμό ελέγχου στο Ιράν, εξετάζοντας μάλιστα επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, όπως η κατάληψη της νήσου Χαργκ και ο έλεγχος της ιρανικής ακτής στα Στενά του Ορμούζ.
Οι ψυχροί υπολογισμοί της Τεχεράνης: Παρά τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και το πλήγμα από τη δολοφονία του Λαριτζανί, η ηγεσία του Ιράν δείχνει ότι προτεραιότητά της παραμένει η πολιτική επιβίωση. Με τη Ρωσία και την Κίνα να κρατούν αποστάσεις —ειδικά το Πεκίνο που επείγεται για τη σταθερότητα της ενεργειακής ροής— η Τεχεράνη θα μπορούσε να δει την εκεχειρία ως μια αναγκαία «ανάσα» για να ανασυνταχθεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εγκαταλείπει τις μελλοντικές στρατιωτικές της επιδιώξεις.
Το δίλημμα της αποτροπής ή της εκδίκησης: Το καθεστώς ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο δρόμους:
Τη συμφωνία: Για να σταματήσει τον κύκλο των καταστροφικών πληγμάτων στο έδαφός του.
Την κλιμάκωση: Για να αποκαταστήσει το γόητρό του, χτυπώντας αραβικά κράτη-συμμάχους των ΗΠΑ και συνεχίζοντας το χάος στη ναυσιπλοΐα.
Ωστόσο, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της Ουάσιγκτον, καθώς αν υπάρξει επίσημη πρόταση εκεχειρίας, αυτή θα σημαίνει ότι το παρασκήνιο έχει ήδη αποδώσει καρπούς. Όπως σημειώνουν αναλυτές, στην πολιτική επιβίωσης «ακόμη και οι πλέον αδιάλλακτοι αναγκάζονται να συμβιβαστούν».